Το Αλφαβητάρι των παιδιών μας

Τα τελευταία χρόνια, το εκπαιδευτικό σύστημα παρουσιάζει αυξημένες απαιτήσεις αλλά και ορισμένες ελλείψεις, όπως η μειωμένη δυνατότητα ενισχυτικής διδασκαλίας σε μαθητές και στήριξης των μαθητών που αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Τα περισσότερα παιδιά κοπιάζουν πολύ για να ανταποκριθούν στις σχολικές τους υποχρεώσεις και να επιτύχουν τη μέγιστη δυνατή επίδοση. Αποτέλεσμα είναι η μείωση του ελεύθερου χρόνου, η στέρηση εναλλακτικών εποικοδομητικών δραστηριοτήτων, όπως τα αθλήματα και η τέχνη, η δυσκολία εκτόνωσης της κινητικότητας των παιδιών, η ελλιπής κοινωνικοποίηση και η ανεπαρκής συναναστροφή με συνομηλίκους.

Από την άλλη πλευρά, οι περισσότεροι γονείς επιστρέφουν εξαντλημένοι από τις επαγγελματικές τους υποχρεώσεις και, όπως είναι φυσικό, δεν είναι σε θέση να αφιερώσουν τον επιθυμητό χρόνο και ενέργεια στην κατ’ οίκον μελέτη των παιδιών. Έτσι, η μελέτη αυτή καταλήγει μια χρονοβόρα και συχνά αναποτελεσματική διαδικασία.

Το διάβασμα στο σπίτι πολλές φορές γίνεται σημείο αντιπαράθεσης ανάμεσα σε γονείς και παιδιά. Οι γονείς καταλαμβάνονται από άγχος και αλλάζουν συνεχώς τακτικές και στρατηγικές και αυτό, με τη σειρά του, προκαλεί πρόσθετη σύγχυση στα παιδικά μυαλουδάκια. Κάποιοι γονείς αντιμετωπίζουν την κατ’ οίκον μελέτη ως κοινό πρόβλημα που αφορά και στους ίδιους, ή, ακόμη χειρότερα, ως αποκλειστικά δική τους ευθύνη. Έτσι, όμως, αντιμετωπίζουν το παιδί, χωρίς να το συνειδητοποιούν, σαν εκτελεστικό όργανο για τις δικές τους ανάγκες και επιθυμίες. Άλλοτε, πάλι, τα μικρά παιδιά κρατούν πεισματικά δίπλα τους τη μητέρα κατά τη διάρκεια του διαβάσματός τους, ενώ η μητέρα θεωρεί υποχρέωσή της την εκπλήρωση αυτού του καθήκοντος.

Συνήθως, εξαιτίας όλων αυτών, ο κοινός στόχος γονέων και παιδιών, δηλαδή η επιτυχής ολοκλήρωση της μελέτης και προετοιμασίας των παιδιών για το σχολείο μέσα σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα, ώστε να περισσέψει και χρόνος για χαλάρωση και ψυχαγωγία, δεν επιτυγχάνεται.

Άλλο ένα πρόβλημα είναι η διάσπαση της προσοχής των παιδιών από ποικίλα ερεθίσματα που είναι φυσικό να υπάρχουν στο οικιακό περιβάλλον (ήχοι, αντικείμενα, πρόσωπα). Αυτό έχει συνέπεια την καθυστέρηση της μελέτης και την αναποτελεσματικότητά της.

Τα παιδιά βιώνουν την καθημερινή, πολύωρη καθήλωση μπροστά στα σχολικά εγχειρίδια και έτσι γίνονται κακόκεφα, τείνουν να βλέπουν τον όγκο εργασίας ως μεγαλύτερο από ό, τι είναι στην πραγματικότητα, και όλα αυτά καταλήγουν να αποτελούν μια παγιωμένη κατάσταση ρουτίνας. Οι μικροί μαθητές απελπίζονται, νιώθουν ότι σε καμία περίπτωση δε θα περισσέψει χρόνος για παιχνίδι και, έτσι, προσπαθούν να «ξεκλέψουν» χρόνο για χαλάρωση και παιχνίδι μέσα στη διάρκεια του διαβάσματός τους. πρόκειται δηλαδή για έναν «φαύλο κύκλο». Στην ουσία δεν επενδύουν πουθενά, ούτε στο διάβασμα ούτε στην ψυχαγωγία. Όλα γίνονται ένα «κουβάρι» μέσα στο μυαλό τους.